سیمای سوسیالیسم

مبارزات کارگران لاستیک البرز برای گرفتن دستمزدهای معوقه خویش همچنان ادامه دارد. سرمایه داران و دولت سرمایه همچنان به مصادره دستمزدهای کارگران ادامه می دهند و در طول این مدت تمامی اشکال اعتراض آنان را بی جواب گذاشته اند. کارگران بر فشار مبارزات خویش افزوده اند. آنان موفق شده اند که 9 نفر از همزنجیران اخراجی خویش را به سر کار باز گردانند. اما از پرداخت حقوق های معوقه چند ماهه هنوز هیچ خبری نیست. چند صد کارگر لاستیک البرز در ادامه مبارزات خویش در صبح روز یکشنبه 11 بهمن ماه، بار دیگر برای ساعاتی چرخ تولید را از کار انداختند، همه آن ها در محوطه داخلی حیاط کارخانه اجتماع کردند و با افروختن آتش علیه شدت توحش سرمایه و علیه وضعیت رقت بار زندگی خویش دست به تظاهرات اعتراضی زدند. بر اساس اخبار، ساعاتی پس از شروع تظاهرات کارگران، فرماندار سرمایه در اسلامشهر وارد کارخانه شد تا مطابق معمول برای متقاعد کردن توده های کارگر به پایان اعتصاب و شروع مجدد کار تلاش کند. فرماندار چنان که سیره و سنت و رسم عمال دولتی سرمایه است بازهم به جای پرداخت حقوق ها، دنیایی از وعده و وعید را به کارگران تحویل داد، وعده و وعیدهایی که چند صد کارگر لاستیک البرز به دروغ بودن آن یقین دارند اما صرف آگاهی آنان به بی پایگی و واهی بودن این نوع حرف ها یا ترفندها با کمال تأسف هیچ کمکی  به استحکام سنگر پیکار و تشدید مقاومت آنان نکرده است و نمی تواند هم بکند. کارگران باید بدانند و از لا به لای تجارب صدساله جنبش خویش در ایران و چند صد ساله جنبش طبقه خود در سراسر جهان خوب بیاموزند که آنچه میان آنان و نظام سرمایه داری جریان دارد یک جنگ واقعی بسیارخصمانه و آشتی ناپذیر است، جنگی در همه عرصه های حیات اجتماعی، در قلمرو دستمزد، در زمینه شرایط کار، امکانات معیشتی و اجتماعی و رفاهی، آزادی های سیاسی و حقوق انسانی، جنگی در کلیه میدان های زندگی که مطلقاً تعطیل بردار نیست و سرنوشت تمامی هست و نیست توده های کارگر به چگونگی پیشبرد آن و به پیروزی نهایی آن بستگی دارد، جنگی که باید به نابودی تام و تمام نظام بردگی مزدی منتهی شود. مسأله بسیار اساسی و حیاتی این است که در این جنگ مثل هر جنگ دیگر توان و تدارک و تجهیزات و استحکامات جنگیدن مورد نیاز است. در این جنگ بدون متشکل شدن، بدون آگاهی، بدون تشکل شورایی ضدسرمایه داری، بدون جهت گیری و افق شفاف ضدکار مزدی، بدون تدارک همه این ها نمی توان به هیچ پیروزی چشمگیری در هیچ سطحی دست یافت. این جنگ در فاصله هر دم و بازدم میان ما و نظام سرمایه داری بسیار بیش از پیش حادتر و سرنوشت سازتر می شود. سرمایه در هر چشم به هم زدن با تدارک و ترفند و تجهیزات بسیار کشنده تری به ما و به آخرین ته مانده های هستی ما یورش می برد. در مقابل این طغیان توحش سرمایه داری، ما نیز نیازمند تدارک و تجهیز و آگاهی و سازمانیابی هستیم. میزان هاری و سبعیت و تهاجم هار سرمایه داری علیه هست و نیست ما توده های کارگر تا آنجا پیش رفته است که حتی برای گرفتن دستمزدهای معوقه خویش هم نمی توانیم با اعتراضات محدود درون این یا آن کارخانه هیچ دستاورد مهمی داشته باشیم. هر گام پیروزی ما در هر لحظه این جنگ به سازمانیابی سراسری ضدسرمایه داری توده های هر چه بیشتر طبقه ما گره خورده است. کارگران لاستیک البرز چند سال است که برای تضمین اشتغال خود و دریافت حقوق معوقه خویش می جنگند و حاصل این جنگ تا لحظه حاضر در مقابل هزینه های انبوه آن بسیار اندک بوده است. از آنچه پشت سر نهاده ایم و از آنچه که طبقه ما در طول چند صد سال در سراسر جهان پشت سر نهاده است باید این درس بسیار آموزنده را فرا گرفته باشیم که تنها راه نجات ما متحد شدن و متشکل شدن سراسری و شورایی ضدسرمایه داری است. توصیه ما به همه همزنجیران خویش و از جمله کارگران لاستیک البرز این است که پیشگام تشکل و اتحاد سراسری حول منشور مطالبات پایه ای طبقه خود علیه سرمایه باشند، برای متشکل شدن شورایی همه بردگان مزدی حول این منشور پیکار کنند و از درون این سازمانیابی آگاه ضدسرمایه داری مشعل پیکار برای نابودی کل نظام بردگی مزدی و رهایی همه انسان ها را فروزان سازند.

منبع:  کمیته هماهنگی برای تشکل کارگری